Het leven neemt soms vreemde wendingen...

Die titel klinkt behoorlijk serieus, niet? En dat is-ie ook, want iedereen krijgt wel te maken met de nodige portie shit in zijn of haar leven. Maar wat als je de richting van al die wendingen zelf kon bepalen? En wat als je slechte beslissingen opnieuw zou kunnen nemen? Life is Strange, de nieuwste game van Dontnod Entertainment, geeft je die mogelijkheid. Al heeft natuurlijk elke actie een reactie, ook in tijdruimte. 

Aan het begin van de game kruipen spelers in de huid Maxine 'Max' Caulfield, een studente aan Blackwell Academy, die ervan droomt om een wereldberoemd fotografe te worden. Terwijl de geeky jongedame aan het luisteren is naar de hoorcolleges van haar grote voorbeeld Mark Jefferson, krijgt ze een vreemd visioen van een tornado die op het punt staat het stadje Arcadia Bay van de kaart te vegen. En vanaf dan verandert haar hele leven. 

Ze loopt naar het toilet om wat water in haar gezicht te gooien, maar als ze even afgeleid wordt door een vlinder die door het raam fladdert, stormt een nerveuze kerel de ruimte in. Met een pistool in de hand oefent de self-proclaimed macho een speech in de spiegel. Niet veel later wandelt er ook meisje met blauwe haren binnen. De twee beginnen een discussie, de gemoederen laaien op en het duo scheldt mekaar al snel de huid vol. De kerel raakt z'n geduld kwijt en richt het pistool op de jongedame. Max wil de gozer nog tegenhouden en strekt haar arm naar voren, maar dan volgt het schot en even later zit ze terug in de klas te luisteren naar de woorden van haar leraar.

Max begrijpt er geen hol van, maar al snel blijkt dat ze de tijd heeft teruggedraaid. Ze maakt het haar missie om het mysterieuze meisje te redden met deze rewind-kracht. Dat lukt en uiteindelijk blijkt de stoere jongedame met blauwe haren niemand minder dan Chloe Price, Max' jeugdvriendin. Max legt Chloe uit hoe ze haar gered heeft en dat is de start van een avontuurlijke vriendschap die Max' tijdkrachten tot het uiterste drijven. Je start een zoektocht naar Rachel Amber, een studente die enkele maanden geleden spoorloos verdwenen is, je haalt lollige toeren uit met je Rewind en helpt Chloe uit haar verbitterde eenzaamheid.

De manier waarop Life is Strange alles in beeld brengt is simpelweg hartverwarmend. Hoewel de jeugdvriendinnen elkaar al jaren niet meer hebben gezien, trekken ze zich aan elkaar op, helpen ze mekaar door problemen en maken ze zelfs hartverscheurende keuzes voor elkaar. De relatie van Chloe en Max is een van de beste vriendschappen die we de laatste jaren in gaming gezien hebben. Als speler word je vrolijk van de bad-ass momenten die ze beleven, maar het grijpt je meteen ook naar de keel als de dames hun problemen met elkaar delen. 

"De relatie van Chloe en Max is een van de beste vriendschappen die we de laatste jaren in gaming gezien hebben"

Door de time-travel feature en de alternatieve realiteiten die de game je bijgevolg voorschotelt, kom je voor keuzes te staan die oprecht moeilijk zijn en je met ongeloof naar het scherm doen staren. Zoals in het echte leven zijn er zwart-witkeuzes, maar hier en daar heb je wat meer ruimte om na te denken. Het zorgt ervoor dat alles in Life is Strange zeer herkenbaar is, waardoor de personages werkelijk je vrienden worden.

Dat gevoel heb je trouwens niet alleen bij Max en Chloe, maar bij iedereen in de game. Arcadia Bay is een klein stadje, je krijgt met iedereen te maken en dus heb je het gevoel dat je ook alle personages wel een beetje kent. Toegegeven, er zitten wat stereotypen tussen, maar de situaties waarin elk personage zich bevindt, zijn zo uit het leven gegrepen dat je niet anders kan dan meeleven met deze gemeenschap.

Gaat er dan toch eens iets serieus scheef, dan kan je nog altijd je krachten gebruiken om de boel recht te zetten. Zo kan je het verloop van gesprekken naar je hand zetten, 'teleporteren' door jezelf te verplaatsen en dan de tijd terug te draaien en eenvoudige, maar leuke puzzels oplossen met behulp van je powers. De feature is goed geïntegreerd en laat je zelfs kennismaken met enkele keiharde alternatieve realiteiten

"Je komt voor keuzes te staan die oprecht moeilijk zijn en je met ongeloof naar het scherm doen staren"

Heeft de game dan helemaal geen gebreken? Jawel, hoor. De ontknoping van het Rachel Amber-mysterie had bijvoorbeeld creatiever gekund en bepaalde personages in die verhaallijn hebben zelfs tamelijk zwakke motieven. Daarnaast maakt Life is Strange in episode 5 dezelfde fout als Mass Effect 3. De laatste keuze bepaalt het einde, terwijl al je voormalige keuzes in de wind geslagen worden. Het dilemma draagt dan wel heel wat gewicht met zich mee en je zal er ongetwijfeld even over moeten peinzen, maar toch hadden we liever een einde dat al je keuzes doorheen de game reflecteert.

Met Remember Me had Dontnod al bewezen dat het memorabele games op het publiek kon loslaten. Met Life is Strange gaat de ontwikkelaar lichtjes in overdrive en trakteert-ie ons op een hartverwarmend en soms hartverscheurend avontuur dat weinig mensen onberoerd zal laten. Spelen dus, die handel!

Stijn Poelmans