Is Final Fantasy VII Remake plots de meest gehate game ter wereld?

Final Fantasy VII is een game die veel rpg-liefhebbers nauw aan het hart ligt. Toen de remake op E3 aangekondigd werd, waren de fans in 7th Heaven. Wereldwijd konden gamers hun ogen niet geloven, getuige daarvan de volgende video (vanaf 1:30):

Zes maanden later was het enthousiasme een beetje bekoeld, dus was het tijd om nog eens wat olie op ’t vuur te gooien. Square Enix liet tijdens de PlayStation Experience 2015 een eerste full-blown trailer op het publiek los. Resultaat: fans werden gek van blijdschap, journalisten zaten op het puntje van hun stoel… Enfin, heel de gamewereld begon spontaan te kwijlen. En daar was genoeg reden toe. Strakke gameplay, gestoorde graphics, herwerkte omgevingen en extra verhaalelementen: Final Fantasy VII Remake zou veel meer zijn dan een luttele remake. 

Toch sloeg de wereldwijde vreugde snel om toen Square Enix een postduif stuurde met het volgende bericht:

‘Van meet af aan was duidelijk dat een remake van Final Fantasy VII te omvangrijk zou zijn voor slechts één release. De game wordt dus opgedeeld in verschillende delen en krijgt bijgevolg een episodische release.’

Fans schreeuwden moord en brand. Wereldwijd werden hooivorken geslepen en vuurtoortsen aangestoken. ‘Uitmelkerij! Geldwolven! Je kan beter rechtstreeks het geld uit de portefeuille van je fans jatten. THEY FUCKED IT UP!’ Sommige keyboardwarriors gaan zelfs zo ver om te stellen dat Square Enix tegenwoordig de ene fuck-up na de andere uit z’n mouw schudt. ‘Final Fantasy VII Remake’, zo luidt het,’ is de kers op een taart van fails’. 

Dit was mijn reactie. Ik zag het nieuws, keek ernaar en zei: ‘Een episodische release? So what!?’

Square Enix heeft alleen nog maar laten weten dat de game in verschillende delen zal verschijnen. Over de structuur van de remake en de marketing zijn helemaal nog geen woorden gelost. En toch zijn er talloze fans die conclusies trekken op basis van deze informatie en de uitgever meteen opknopen.

"Een episodische release? So what!?"

Nochtans hebben de ontwikkelaars een goede reden om Final Fantasy VII Remake op te splitsen. In een interview met de Japanse website Dengeki Online, leggen game producer Yoshinoro Kitase en game director Tetsuya Nomura de situatie uit:

‘Als we alle content in één release zouden proppen, moeten we bepaalde delen samenvatten of gewoonweg schrappen. Dat deden we niet graag, dus kiezen we ervoor om de game te splitsen’, aldus Nomura. Kitase vult aan: ‘In de nieuwe trailer zien we Sector 1 en 8 van Midgar. Alleen die regio's zijn al enorm groot. De volledige originele game herwerken op dit niveau, is onmogelijk in één release’.

Verder liet het duo ook nog weten dat het van de game geen pure nostalgische ervaring wil maken, maar dat het zelfs FFVII-veteranen wil verrassen.

Persoonlijk snap ik geen hol van de woede van de fans. De beweegredenen van het ontwikkelingsteam lijken oprecht en houden veel steek. Nomura en co willen van deze remake de best mogelijke remake maken die het kan zijn. En als ze daarvoor de game in stukjes moeten kappen, dan is dat maar zo.

In veel gevallen kent een episodische release sterke voordelen. Kijk maar naar The Walking Dead en Game of Thrones van Telltale. Of naar Life is Strange van Dontnod Entertainment. De episodische games zijn wereldwijd geliefd en de bittere keuzes blijven de fans wel een tijdje bij. 

Uiteraard geen keuzevrijheid voor Final Fantasy VII maar het verhaal zal z’n momentum heus niet verliezen. Zoals in The Walking Dead van Telltale houdt episode 3 ook rekening met de keuzes die je in de eerste twee episodes gemaakt hebt. Final Fantasy VII Remake zal op het gebied van character levels, verzamelde items, verkende dungeons en verslagen bosses allicht exact hetzelfde doen. Als elke episode dus een op zichzelf staande en coherente ervaring biedt in het uiteindelijke volledige geheel, zal het verhaal alleen maar beter gestructureerd zijn dan bij één release. En op die manier kunnen fans er altijd naar uitkijken om hun avontuur verder te zetten.

Je moet er bovendien ook rekening mee houden dat ook de originele game al een episodische release kende, zij het dat de drie discs in een doosje verkocht werden. En terwijl je bezig was met disc 1, kon je de content op disc 3 toch niet spelen, dus waarom zou je je nu druk maken over een episodische release. Square zorgt er met de opsplitsing van Final Fantasy VII Remake voor dat je van zoveel mogelijk content kan genieten. En dat is allesbehalve een slechte zaak.

"Mocht Square Enix ervoor gekozen hebben om de game niet op te splitsen, dan zaten de fans nu waarschijnlijk te zeuren dat ze te lang moeten wachten."

Daarnaast moet je in het achterhoofd houden dat elke episode van Final Fantasy VII Remake zo goed gevuld is dat het kan doorgaan voor een full game. En aangezien gamers nu al 60 euro neertellen voor een nieuwe Call of Duty die elk jaar hetzelfde is… well, nuff said.

Mocht Square Enix er langs de andere kant voor gekozen hebben om de game niet op te splitsen, dan zaten de fans nu waarschijnlijk te zeuren dat ze te lang moeten wachten. Final Fantasy XV is immers al bijna 10 jaar in ontwikkeling en we hebben nog altijd geen releasedatum meegekregen. Hoe lang zou een volledige herontwikkeling van Final Fantasy VII dan wel niet duren? Toegegeven, het team heeft voor de remake wel een basisgame waarop het zich kan baseren, maar toch… Met volledig nieuwe character models en graphics, een herwerkt gevechtssysteem, voice-overs en nieuwe verhaalelementen is het nog altijd een hele boterham.

Rooft Square Enix onze portefeuille dan leeg door de game in episodes naar de schappen te brengen? Het antwoord is opnieuw ‘neen’. Bij een episodische release kan je meestal elk hoofdstuk apart betalen of kiezen voor een seizoenspas. En Final Fantasy VII Remake zal allicht wel een seizoespas introduceren, althans in digitale vorm. Naar de marketingstrategie van de retailversie blijft het gissen, maar dat is geen reden om Square Enix nu al als dollarvreter te bestempelen. Veroordeel de uitgever dus niet voor uitspraken die hij niet eens gedaan heeft.

Waarom krijgt Square Enix dan toch de wind van voren? Omdat gamers tegenwoordig verwende krengen zijn. Het beste voorbeeld om dat te illustreren is nog altijd Mass Effect 3. Speciaal voor de fans heeft BioWare een director's cut voor die game gemaakt. Ok, het einde was niets veel soeps, maar om daarvoor naar de pijpen van de fans te gaan dansen is beetje extreem. Wat de remake van Final Fantasy VII betreft, zou Square Enix op de brandstapel vliegen voor elke keuze die het tijdens het ontwikkelingsproces zou maken, simpelweg omdat het hier om een gekoesterde parel gaat.

"Waarom krijgt Square Enix dan toch de wind van voren? Omdat gamers tegenwoordig verwende krengen zijn."

Ik ben persoonlijk heel blij met een remake van een rpg die het gamelandschap destijds volledig omgooide. En ik ben ook blij dat Square Enix tot het uiterste gaat om van deze game de beste game te maken die het kan zijn. De uitgever had het even goed kunnen laten bij de geblokte versie van 1997. En dan zouden we nooit kunnen genieten van deze prachtige nieuwe versie.

 

Brace yourselves... the games are coming!

't Is november. Uiteraard geen wereldschokkend nieuws, want elk jaar duikt er wel een november na oktober op. Maar voor gamers wordt deze november eentje om nooit te vergeten. Met releases als Fallout 4, Rise of the Tomb Raider en Star Wars Battlefront, zullen gamejunkies wereldwijd hun lief deze maand dikwijls alleen naar bed sturen.

Even alle mega-releases op een rijtje zetten:

Anno 2205 - 3 november
Need for Speed - 5 november
Call of Duty: Black Ops III - 6 november
Fallout 4 - 10 november
Starcraft II: Legacy Of The Void - 10 november
Rise of the Tomb Raider - 13 november
The Crew: Wild Run - 17 november
Assassin's Creed: Syndicate (PC) - 19 november
Star Wars Battlefront - 19 november
Game of Thrones: A Telltale Game Series (Retail) - 20 november
Bloodborne: GOTY Edition - 27 november

Holy mother of... GAMING INDUSTRY, Y U DO DIS? Ik heb m'n portemonnee de afgelopen maanden al een paar keer aan de zuurstof moeten hangen, maar voor november om is, ligt z'n ontslagbrief volgens mij nog op m'n bureau... 
Toch zal ik, en u ongetwijfeld ook, deze games vroeg of laat wel te spelen krijgen. Of had u echt gedacht dat u een nieuw avontuur met de Britse babe Lara Croft zomaar laat passeren?

Ook Star Wars Battlefront speelt u deze maand zeker nog. Als Darth Vader door de sneeuw van Hoth ploeteren en tegelijkertijd "jouw moeder is fokking lelijk!" door de headset tieren... U moet het eens proberen. Wie weet krijgt u dan wel "Luke, ik ben je oma!" als antwoord...

Last, but surely not least is er ook nog Fallout 4, het langverwachte nieuwe deel in de post-apocalyptische reeks van Bethesda. Eerst een nucleaire ramp overleven en daarna al het gemuteerd gespuis neerkogelen? Laat maar komen! Dankzij het V.A.T.S.-systeem zal u uw belagers weer met uiterste precisie uit elkaar knallen. Resultaat: een lekker sappige bloedfontein. 

Enfin, 't is te hopen dat u genoeg verlof heeft aangevraagd, of u gewoon ziek heeft gemeld, zodat u toch een beetje van al deze games kunt genieten. Indien niet, laten wij u wel weten of de games al dan niet de moeite zijn. Mochten wij toch te druk bezig zijn met het leegroven van tombes en het doodsabelen van Imperial stormtroopers, dan verwijzen we u graag door naar Invdr.net, waar u ook al het coolste gamenieuws vindt!

Laterz! And remember: never stop playing!

Het leven neemt soms vreemde wendingen...

Die titel klinkt behoorlijk serieus, niet? En dat is-ie ook, want iedereen krijgt wel te maken met de nodige portie shit in zijn of haar leven. Maar wat als je de richting van al die wendingen zelf kon bepalen? En wat als je slechte beslissingen opnieuw zou kunnen nemen? Life is Strange, de nieuwste game van Dontnod Entertainment, geeft je die mogelijkheid. Al heeft natuurlijk elke actie een reactie, ook in tijdruimte. 

Aan het begin van de game kruipen spelers in de huid Maxine 'Max' Caulfield, een studente aan Blackwell Academy, die ervan droomt om een wereldberoemd fotografe te worden. Terwijl de geeky jongedame aan het luisteren is naar de hoorcolleges van haar grote voorbeeld Mark Jefferson, krijgt ze een vreemd visioen van een tornado die op het punt staat het stadje Arcadia Bay van de kaart te vegen. En vanaf dan verandert haar hele leven. 

Ze loopt naar het toilet om wat water in haar gezicht te gooien, maar als ze even afgeleid wordt door een vlinder die door het raam fladdert, stormt een nerveuze kerel de ruimte in. Met een pistool in de hand oefent de self-proclaimed macho een speech in de spiegel. Niet veel later wandelt er ook meisje met blauwe haren binnen. De twee beginnen een discussie, de gemoederen laaien op en het duo scheldt mekaar al snel de huid vol. De kerel raakt z'n geduld kwijt en richt het pistool op de jongedame. Max wil de gozer nog tegenhouden en strekt haar arm naar voren, maar dan volgt het schot en even later zit ze terug in de klas te luisteren naar de woorden van haar leraar.

Max begrijpt er geen hol van, maar al snel blijkt dat ze de tijd heeft teruggedraaid. Ze maakt het haar missie om het mysterieuze meisje te redden met deze rewind-kracht. Dat lukt en uiteindelijk blijkt de stoere jongedame met blauwe haren niemand minder dan Chloe Price, Max' jeugdvriendin. Max legt Chloe uit hoe ze haar gered heeft en dat is de start van een avontuurlijke vriendschap die Max' tijdkrachten tot het uiterste drijven. Je start een zoektocht naar Rachel Amber, een studente die enkele maanden geleden spoorloos verdwenen is, je haalt lollige toeren uit met je Rewind en helpt Chloe uit haar verbitterde eenzaamheid.

De manier waarop Life is Strange alles in beeld brengt is simpelweg hartverwarmend. Hoewel de jeugdvriendinnen elkaar al jaren niet meer hebben gezien, trekken ze zich aan elkaar op, helpen ze mekaar door problemen en maken ze zelfs hartverscheurende keuzes voor elkaar. De relatie van Chloe en Max is een van de beste vriendschappen die we de laatste jaren in gaming gezien hebben. Als speler word je vrolijk van de bad-ass momenten die ze beleven, maar het grijpt je meteen ook naar de keel als de dames hun problemen met elkaar delen. 

"De relatie van Chloe en Max is een van de beste vriendschappen die we de laatste jaren in gaming gezien hebben"

Door de time-travel feature en de alternatieve realiteiten die de game je bijgevolg voorschotelt, kom je voor keuzes te staan die oprecht moeilijk zijn en je met ongeloof naar het scherm doen staren. Zoals in het echte leven zijn er zwart-witkeuzes, maar hier en daar heb je wat meer ruimte om na te denken. Het zorgt ervoor dat alles in Life is Strange zeer herkenbaar is, waardoor de personages werkelijk je vrienden worden.

Dat gevoel heb je trouwens niet alleen bij Max en Chloe, maar bij iedereen in de game. Arcadia Bay is een klein stadje, je krijgt met iedereen te maken en dus heb je het gevoel dat je ook alle personages wel een beetje kent. Toegegeven, er zitten wat stereotypen tussen, maar de situaties waarin elk personage zich bevindt, zijn zo uit het leven gegrepen dat je niet anders kan dan meeleven met deze gemeenschap.

Gaat er dan toch eens iets serieus scheef, dan kan je nog altijd je krachten gebruiken om de boel recht te zetten. Zo kan je het verloop van gesprekken naar je hand zetten, 'teleporteren' door jezelf te verplaatsen en dan de tijd terug te draaien en eenvoudige, maar leuke puzzels oplossen met behulp van je powers. De feature is goed geïntegreerd en laat je zelfs kennismaken met enkele keiharde alternatieve realiteiten

"Je komt voor keuzes te staan die oprecht moeilijk zijn en je met ongeloof naar het scherm doen staren"

Heeft de game dan helemaal geen gebreken? Jawel, hoor. De ontknoping van het Rachel Amber-mysterie had bijvoorbeeld creatiever gekund en bepaalde personages in die verhaallijn hebben zelfs tamelijk zwakke motieven. Daarnaast maakt Life is Strange in episode 5 dezelfde fout als Mass Effect 3. De laatste keuze bepaalt het einde, terwijl al je voormalige keuzes in de wind geslagen worden. Het dilemma draagt dan wel heel wat gewicht met zich mee en je zal er ongetwijfeld even over moeten peinzen, maar toch hadden we liever een einde dat al je keuzes doorheen de game reflecteert.

Met Remember Me had Dontnod al bewezen dat het memorabele games op het publiek kon loslaten. Met Life is Strange gaat de ontwikkelaar lichtjes in overdrive en trakteert-ie ons op een hartverwarmend en soms hartverscheurend avontuur dat weinig mensen onberoerd zal laten. Spelen dus, die handel!

Stijn Poelmans

ReGenesis!

It still lives!

Enkele jaren geleden heb ik deze blog gestart als onderdeel van een opleiding. Een van de leukere opdrachten die we ooit gekregen hebben. Natuurlijk is alles relatief en aangezien mijn blik net op het aantal posts viel dat ik indertijd uit mijn mouw geschud heb, zal de opdracht toch niet zo heel interessant geweest zijn. Da's uiteraard wel heel pessimistisch, dus laten we het houden op het feit dat andere opdrachten al mijn tijd opslorpten.

Zoals u kan zien, was ik drie jaar terug een gamer in hart en nieren. En eigenlijk nu nog altijd. De geschreven artikels dateren nog uit de periode waarin The Elder Scrolls V: Skyrim nog in z'n ontwikkelingsproces zat en The 3rd Birthday bijna in de schappen lag. Ondertussen zijn die games al uitgespeeld, met behoorlijk wat uren op de in-game klok.

Aan Skyrim heb ik aantal badass herinneringen. Niet moeilijk, want als een magiër bliksem uit je vingertoppen knallen en complete sneeuwstormen veroorzaken (Freeze, motherfuckah!) is behoorlijk cool. The 3rd Birthday... wel, die game was eerder verwarrend, maar daarom niet minder leuk. Ach ja, Aya Brea was dan ook een bevallige dame die het alien-gespuis professioneel om zeep hielp. Girls and guns, da's altijd de moeite, toch?

Enfin, to the point! Ga ik deze blog ooit nog gebruiken? Waarschijnlijk wel, want aangezien hij al zolang op non-actief staat en Google hem bijgevolg nog altijd niet geliquideerd heeft, zal-ie het levenslicht mogen blijven aanschouwen. Laten we er dus iets meer van maken dan slechts een herinnering.

Uiteraard ligt mijn interesse nog altijd bij popcultuur in het algemeen. Dat wil zeggen: games, anime, manga, comics en dat soort dingen. Het gros van de artikels dat op de blog gedropt wordt, zal daar dus ook iets mee te maken hebben. Concreet betekent dat: coole trailers, korte besprekingen, vette special editions en allerlei andere zooi uit de wereld van digitaal entertainment.

We're back in business, bitches!